خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنچنان عشق تو بدخوی برآورد مراکه تسلی به دو عالم نتوان کرد مرا
۲
منم آن داغ که از صبح ازل پرورده استدر سراپرده دل، عشق جوانمرد مرا
۳
تلخی مرگ به کامم می لب شیرین استبس که کرده است جهان حادثه پرورد مرا
۴
نیست اندیشه ام از خواب عدم، می ترسمکه فراموش شود چاشنی درد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳