خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبک از عقل به یک رطل گران کرد مراصحبت پیر خرابات جوان کرد مرا
۲
حلقه کعبه ازو نعل در آتش داردآن که سرگشته تر از ریگ روان کرد مرا
۳
خانه بر دوش تر از ابر بهاران بودملنگر درد تو چون کوه گران کرد مرا
۴
بسته بودم نظر از هر چه درین عالم هستچشم عاشق نگه او نگران کرد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳