خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عزلت از عالمِ دلگیر برآورد مرابی کسی از دهنِ شیر برآورد مرا
۲
بود از تیغِ زبان در تهِ شمشیرم جایخامشی از تهِ شمشیر برآورد مرا
۳
کوهِ آهن به دلم بود ز آمیزشِ خلقوحشت از حلقهٔ زنجیر برآورد مرا
۴
از غضب در دهنِ شیر مجاور بودمترکِ خشم از دهنِ شیر برآورد مرا
صفحهٔ ۱ از ۴