خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برسانید به خاک قدم یار مراکه رسانید به جان این دل بیمار مرا
۲
وقت نازک تر ازان موی میان گردیده استمی کنی رحمی اگر بر دل افگار مرا
۳
زخمی غیرت خارم، ز چمن بیزارممی گزد خنده گل بیشتر از خارمرا
۴
عقده در کار من از غنچه دهان دگرستناخن گل نگشاید گره از کار مرا
صفحهٔ ۱ از ۲