خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از گلستان نشود غنچه دل باز مراپنجه سرو بود چنگل شهباز مرا
۲
می توان ناله شنید از کف خاکستر مننشود سوختگی سرمه آواز مرا
۳
پرده ساز شود نه فلک از ناله منندهد سرمه گر آن چشم فسونساز مرا
۴
زحمت آینه من مده ای روشنگردل سیه می شود از منت پرداز مرا
صفحهٔ ۱ از ۲