خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می کند گرم طلب شعله آواز مرامی شود زمزمه بال و پر پرواز مرا
۲
سرمه خامشی من بود از تنهاییمی شود ناله دو بالا ز هم آواز مرا
۳
آنقدر تنگدل از نقش پر و بال خودمکه مه عید بود چنگل شهباز مرا
۴
می کند مست مرا ناله مرغان چمنبود از نغمه رنگین می شیراز مرا
صفحهٔ ۱ از ۲