خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون می کهنه چه شد گر نبود جوش مرا؟شور صد بزم بود در لب خاموش مرا
۲
می کشم تهمت سجاده تزویر از خلقگرچه فرسوده شد از بار سبو دوش مرا
۳
جوش بی تابی من چون دل دریا ذاتی استعارضی نیست چو خم سینه پر جوش مرا
۴
بحر را کرد نهان در ته سرپوش حبابآن که زد مهر ادب بر لب خاموش مرا
صفحهٔ ۱ از ۳