خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مراکی بود آینه زین زنگ شود پاک مرا؟
۲
گره آن روز شود باز چو شبنم ز دلمکه به خورشید رساند نظر پاک مرا
۳
عقده تاک فزون می شود از گریه تاکمگر از آه گشاید دل غمناک مرا
۴
چون جرس گرچه نیاسود زبانم ز فغاننشد از ناله تهی، سینه صد چاک مرا
صفحهٔ ۱ از ۲