خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آشنایی به کسی نیست درین خانه مرانظر از جمع به شمع است چو پروانه مرا
۲
دارم از دیده بد پاس تهیدستی خودچشم بر گنج گهر نیست ز ویرانه مرا
۳
خاک این خانه ویران شده دامنگیرستورنه دلبستگیی نیست به این خانه مرا
۴
برنیایم ز قفس، گر قفسم را شکنندریشه چون دام دوانده است به دل دانه مرا
صفحهٔ ۱ از ۴