خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند بر کوردلان جلوه دهم معنی را؟پیش دجال کشم مایده عیسی را
۲
در دیاری که ز ارباب تمیزست ز کامغنچه آن به که کند مهر، لب دعوی را
۳
سوزنی گر نکشد سرمه بینش در چشمنتوان عیب نمودن نفس عیسی را
۴
خصم انگشت چرا بر سخن من ننهد؟بر سر چوب بود حس بصر، اعمی را
صفحهٔ ۱ از ۲