خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چرخ پر گوهر شب تاب شد از گریه ماماه در هاله گرداب شد از گریه ما
۲
اشک ما داغ کلف شست ز رخساره مازنگ از آیینه مهتاب شد از گریه ما
۳
بود هر موج سرابی که درین دامن دشترشته گوهر سیراب شد از گریه ما
۴
در بیابان طلب، نقش پی گرمروانصدف گوهر سیماب شد از گریه ما
صفحهٔ ۱ از ۴