خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
علم نصرت ما آه سحرگاهی مامهر خاموشی ما چتر شهنشاهی ما
۲
ما ز بی برگ و نوایی خط پاکی داریمچه کند باد خزانی به رخ کاهی ما؟
۳
چرخ چندان که زند نقش حوادث بر آبمی شود جوهر آیینه آگاهی ما
۴
چه توقع ز رفیقان دگر باید داشت؟سایه جایی که کشد پای ز همراهی ما
صفحهٔ ۱ از ۳