خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کمال حسن کجا، دیده پر آب کجا؟شکوه بحر کجا، خیمه حباب کجا؟
۲
مرا که جلوه هر ذره است رطل گرانکجاست حوصلهٔ جام، آفتاب کجا؟
۳
نمانده است ز دل جز غبار افسوسیبه این خرابه فتد نور ماهتاب کجا؟
۴
گذشته است ترا ز آفتاب پایه حسنهلال عید شود با تو همرکاب کجا؟
صفحهٔ ۱ از ۴