خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به محفل تو که خاموش بود سپند آنجاکراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟
۲
ز مکر سبحه شماران خدا نگه دارد!که صد سرست به یک حلقه کمند آنجا
۳
بهشت را چه کنی، مگذر از مقام رضاکه زهر چشم گواراست همچو قند آنجا
۴
در آن حریم خموشم که نغمه منصورشنیده اند مکرر ز هر سپند آنجا
صفحهٔ ۱ از ۲