خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نداد عشق گریبان به دست کس ما راگرفت این می پر زور، چون عسس ما را
۲
اگر چه سگ به مرس می کشند صیادانکشیده است سگ نفس در مرس ما را
۳
تمام روز ازان همچو شمع، خاموشیمکه خرج آه سحر می شود نفس ما را
۴
فغان که منزل دور و دراز وادی عشقنکرد دل تهی از ناله چون جرس ما را
صفحهٔ ۱ از ۳