خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن ز ساده دلی خرج چشم بد خود رانگاه دار چو آیینه در نمد خود را
۲
نمی توان نفس از دار و گیر عقل کشیدبه زور می برهانید از خرد خود را
۳
کسی که بر سخن اهل حق نهد انگشتبرهنه بر دم شمشیر می زند خود را
۴
مقام زنده دلان نیست خاکدان جهانبه زندگی مگذارید در لحد خود را
صفحهٔ ۱ از ۳