خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟که برگریز نباشد بهار عنبر را
۲
ز دل سیاهی آب حیات می آیدکه تشنه سر به بیابان دهد سکندر را
۳
ز چهره سخن حق نقاب برداردز دار هر که چو منصور کرد منبر را
۴
توان به مهر خموشی دهان ما را بستاگر به موم توان بست چشم مجمر را
صفحهٔ ۱ از ۲