خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش راکه سوختن نبود اشتهای آتش را
۲
ز چوب گل من دیوانه را چه ترسانی؟کسی به چوب نترسانده است آتش را
۳
تلاش مرتبه امتیاز کمتر کنشکست بیش رسد تیر روی ترکش را
۴
کدام عمر به کیفیت بلند رسد؟به آب خضر چه نسبت شراب بی غش را؟
صفحهٔ ۱ از ۲