خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را
۲
به خط تسلی ازان لعل آبدار شدمکه خاک می کشد از آب بهتر آتش را
۳
ز برق شوخی او ریخت کوه قاف از همنهان به شیشه چسان سازم آن پریوش را؟
۴
عنان برگ خزان دیده در کف بادستچگونه جمع کنم این دل مشوش را؟
صفحهٔ ۱ از ۱