خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عرق به چهره نشسته است آن پریوش راکه دیده است به این آبداری آتش را؟
۲
ز عکس خویش در آیینه روی می پوشدچگونه رام توان کرد آن پریوش را؟
۳
مکن اشاره ابرو به کار بوالهوسانمزن به صید زبون، تیر روی ترکش را
۴
گهر به رشته برون آید از پریشانیبه زلف یار گذار این دل مشوش را
صفحهٔ ۱ از ۳