خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز گریه سرکشی افزود آن پریوش راکه شعله ور کند اشک کباب، آتش را
۲
ز چهره عرق آلود یار در عجبمکه کرده است چسان جمع، آب و آتش را؟
۳
عنان نخل خزان دیده در کف بادستچگونه جمع کنم این دل مشوش را؟
۴
مهل به پرورش تن روان شود مشغولمکن به جام سفالین شراب بی غش را
صفحهٔ ۱ از ۲