خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گذاشتیم به اغیار زلف پر خم رابه دست دیو سپردیم خاتم جم را
۲
حریم سینه عاشق عجب شبستانی استکه یک هواست در او شمع سور و ماتم را
۳
مکن به عشق سخن نقل ای خرد برخیزکه به ز نقل مکان نیست نقل، ملزم را
۴
اگر تپیدن دل ترجمان نمی گردیدکه می شناخت درین تیره خاکدان غم را؟
صفحهٔ ۱ از ۳