خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن به غنچه گره نوبهار عالم راتبسمی کن و بگشای کار عالم را
۲
به خنده ای گل بی خار می توانی کرداگر التفات کنی، خارزار عالم را
۳
فلک سوار چو عیسی نمی توانی شدز خویش تا نفشانی غبار عالم را
۴
کجی ز مار به افسون نمی توان بردنچگونه راست توان کرد کار عالم را
صفحهٔ ۱ از ۲