خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرابه حیرتم که چرا این قدر گداخت مرا
۲
اگر چه سوز محبت ز من اثر نگذاشتبه بوی سوختگی می توان شناخت مرا
۳
چرا به آتش هجران حواله باید کرد؟چو می توان به نگاهی کباب ساخت مرا
۴
اگر چه نقش حریفان شش و ز من یک بودرهین طالع خویشم که کم نباخت مرا
صفحهٔ ۱ از ۳