خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مراکه از گرانی جان، کوه بر دل است مرا
۲
به صد امید به نخل تو کرده ام پیوندبریدن از تو به ناکام مشکل است مرا
۳
هزار پله سبکبارتر بود قارونز تخم های امیدی که در گل است مرا
۴
عجب که پای ترا در نگار نگذاردز انتظار تو خونی که در دل است مرا
صفحهٔ ۱ از ۳