خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چه حوصله وصل یار نیست مراقرار در دل امیدوار نیست مرا
۲
همان چو موج زنم دست و پا ز بی تابیز بحر اگر چه امید کنار نیست مرا
۳
چو تخم سوخته آسوده ام ز نشو و نمانظر به ریزش ابر بهار نیست مرا
۴
به خوردن دل خود قانعم ز خوان نصیبدو چشم در گرو انتظار نیست مرا
صفحهٔ ۱ از ۴