خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کنند تازه خطان مشکسود داغ مراشراب کهنه دهد تازگی دماغ مرا
۲
چو لاله در چمن از کاسه سرنگونی هاتهی ز باده ندیده است کس ایاغ مرا
۳
ز خرج، دخل کریمان یکی هزار شوددر گشاده، در بسته است باغ مرا
۴
ستاره سوخته از سوختن نیندیشدحذر ز سوده الماس نیست داغ مرا
صفحهٔ ۱ از ۲