خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا به دام کشد سایه نهال مراشکوفه خنده شیرست از ملال مرا
۲
فروغ گوهر من از نژاد خورشیدستبه خیرگی نتوان کرد پایمال مرا
۳
چنین که لقمه غم در گلوی من گره استمی حرام بود روزی حلال مرا
۴
چسان به خنده گشایم دهن، که همچون برقلب شکفته بود مشرق زوال مرا
صفحهٔ ۱ از ۲