خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مراکه پیچ و تاب به زنجیرها کشیده مرا
۲
رهین وحشت خویشم که می برد هر دمبه سیر عالم دیگر، دل رمیده مرا
۳
چو آسیا که ازو آب گرد انگیزدغبار دل شود افزون ز آب دیده مرا
۴
چو جام اول مینا، سپهر سنگین دلبه خاک راهگذر ریخت ناچشیده مرا
صفحهٔ ۱ از ۳