خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکست، نقشِ مرادست بوریای مرانسیمِ فتح، قلم می‌کند لوای مرا
۲
ز بیمِ دوزخ اگر فارغم ز غفلت نیستکه می‌دهد عملِ من همان سزای مرا
۳
نظر به دانهٔ کس نیست سیر‌چشمان رابه آب، خشک بود گردشِ آسیای مرا
۴
یکی هزار شد از وصلِ بی‌قراری دلنکرد سرمه، منزلِ خَمُش‌درای مرا
صفحهٔ ۱ از ۴