خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۶۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی کاو را بود در طبع سستینخواهد هیچ کس را تندرستی
۲
مده دامن به دستان حسودانکه ایشان می‌کشندت سوی پستی
۳
زیان‌تر خویش را و دیگران رانباشد چون حسد در جمله هستی
۴
هلا بشکن دل و دام حسودانوگر نی پشت بخت خود شکستی
صفحهٔ ۱ از ۳