خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان راکه چشم شیر نگهبان بود نیستان را
۲
مجوی آب مروت ز چرخ سفله نهادکه دود آه کند این سفال، ریحان را
۳
نظر ز روی لطیفش چگونه آب دهم؟که چشم شور بود شبنم این گلستان را
۴
کمند جاذبه طوطیان شیرین حرفز بند نی بدر آورد شکرستان را
صفحهٔ ۱ از ۳