خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رساند ابر به جایی گهرفشانی راکه برد کوه غم از سینه ها گرانی را
۲
درین دو هفته که در آتش است نعل بهارمده چو لاله ز کف جام ارغوانی را
۳
مدار دست ز تعمیر دل درین موسمکه ریخت لاله و گل رنگ شادمانی را
۴
زمین چو خضر اگر سبزپوش شد چه عجبکه کرد ابر سبیل آب زندگانی را
صفحهٔ ۱ از ۳