خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۶۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کجا شد عهد و پیمانی که کردیکجا شد قول و سوگندی که خوردی
۲
نگفتی چرخ تا گردان بوَد گرداز این سرگشته هرگز برنگردی
۳
نگفتی تا بود خورشید دلگرمنکاهد گرم ما را هیچ سردی
۴
نگفتی یک دل و مردانه باشیمبه جان جمله مردان و به مردی
صفحهٔ ۱ از ۳