خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رسیده است به آفاق صیت دولت ماتپیدن دل بی تاب ماست نوبت ما
۲
کلاه گوشه اقبال ماست بی کلهیگذشتگی ز دو عالم بود جنیبت ما
۳
خزینه گهر ما معانی رنگینبریدن از دو جهان است تیغ جرأت ما
۴
ز نور جبهه ما می شود جگرها آبز داغ عشق بود آفتاب رایت ما
صفحهٔ ۱ از ۳