خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هر ترنمی از جای می رود دل ماسبک رکاب چو بوی گل است محمل ما
۲
زمین سینه ما درد و داغ پروردستیکی هزار شود تخم اشک در گل ما
۳
شکست آینه ما و توتیا گردیدهمان خیال تو استاده در مقابل ما
۴
رسیده ایم به انجام و اول سفرستز راه دورتر افتاده است منزل ما
صفحهٔ ۱ از ۲