خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هزار حیف که گل کرد بینوایی مابه چشم آبله آمد برهنه پایی ما
۲
ز چرب نرمی ما دشمنان دلیر شدندخمیر مایه غم گشت مومیایی ما
۳
چراغ دیده روزن ز خانه درگیردبه آفتاب رسیده است روشنایی ما
۴
ز دامن نظر اهل عشق پاکترستزمین میکده از فیض پارسایی ما
صفحهٔ ۱ از ۳