خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی به غمزه جان‌سوز برق مذهب‌هابه خنده شکرین نوبهار مشرب‌ها
۲
به یک کرشمه که در کار آسمان کردیهنوز می‌پرد از شوق چشم کوکب‌ها
۳
سبکروان به نهانخانه عدم رفتندبر آستانه چو نعلین مانده قالب‌ها
۴
نه روز اختر سیار ترک ما گیرندنه شب به خواب روند این پرنده عقرب‌ها
صفحهٔ ۱ از ۲