خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کس نکرده در گرو می کتاب رانگرفته است از گل کاغذ گلاب را
۲
دل را ز درد و داغ به تدریج پخته کنهشدار خامسوز نسازی کباب را
۳
شرمی بدار از جگر آتشین ماتا چند چون گهر به گره بندی آب را؟
۴
روشندلان ز مرگ محابا نمی کنندنور از زوال کم نشود آفتاب را
صفحهٔ ۱ از ۳