خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می سوزد آرزو دل پراضطراب رابر سیخ می کشد رگ خامی کباب را
۲
از تنگی دل است که کم گریه می کنممینای غنچه زود نریزد گلاب را
۳
این است اگر طراوت و این است اگر صفاخواهد گداختن عرق شرم آب را
۴
فیض تجردست که ابیات عرش سیربر سر دهند جا نقط انتخاب را
صفحهٔ ۱ از ۲