خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلکوب نیست حادثه دنیاپرست راماهی ز حرص طعمه فرو خورد شست را
۲
دنیا به اهل خویش ترحم نمی کندآتش امان نمی دهد آتش پرست را
۳
دست از جهان بشوی که اطفال حادثاتافشانده اند میوه این شاخ پست را
۴
از هر ترنمی دلش از جای می رودهر کس شنیده است ندای الست را
صفحهٔ ۱ از ۲