خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی تو سوخته است دل لاله زار رادر غنچه کرده است حصاری بهار را
۲
برده است جستجوی تو آرامش از جهاناز کبک پای کم نبود کوهسار را
۳
ظلم است شستن آیه رحمت به آب تیغمتراش زینهار خط مشکبار را
۴
شب زنده دار باش که خورشید می دهددر دیده جای، شبنم شب زنده دار را
صفحهٔ ۱ از ۳