خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیوانه کرد سبزه خطت بهار رادر خاک و خون کشید رخت لاله زار را
۲
هر موی دلفریب تو شیرازه دلی استمتراش زینهار خط مشکبار را
۳
مگذر ز حسن ترک که در گوشمال دلدست دگر بود کمر بهله دار را
۴
دست حنایی تو ز نیرنگ دلبرییکدست کرد حسن خزان و بهار را
صفحهٔ ۱ از ۲