خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تیغ زبان لاف نباشد کمال راماه تمام زشت نماید هلال را
۲
دود از نهاد آتش دوزخ برآوردبیرون اگر دهم عرق انفعال را
۳
گل دیده ور ز شبنم روشن گهر شودز اهل نظر مساز نهان آن جمال را
۴
دم را شمرده خرج در آیینه خانه کناز قیل و قال تیره مکن اهل حال را
صفحهٔ ۱ از ۴