خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در گردش آورید می لعل فام رازین بیش خشک لب مپسندید جام را
۲
تاچون شفق مدام رخت لاله گون بودبی باده مگذران چو فلک صبح و شام را
۳
غافل مشو که وقت شناسان نوبهارچون لاله بر زمین ننهادند جام را
۴
هر کس به خون دل ز می ناب صلح کردمحکم گرفت دامن عیش مدام را
صفحهٔ ۱ از ۳