خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غمگین نیم که خلق شمارند بد مرانزدیک می کند به خدا، دست رد مرا
۲
گو دیگری مکن طلب من، که لطف حقهر روز پنج بار طلب می کند مرا
۳
کیفیتم چو باده انگور شد زیادچندان که زد به فرق، حوادث لگد مرا
۴
شد جوش خلق پرده چشم خداشناسغافل ز بحر کرد هجوم زبد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳