خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مراهر لاله‌ای پیالهٔ جدا می‌دهد مرا
۲
مستانه جلوه‌های تو در هر نظاره‌ایچون موج، سر به آبِ بقا می‌دهد مرا
۳
میخانه‌ها به آب رسید از خمارِ منمینا و جام، دادِ کجا می‌دهد مرا؟
۴
سیلابِ من ز بیهده‌گردی است تیره دلاستادگی چو بحر، جلا می‌دهد مرا
صفحهٔ ۱ از ۴