خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیچیده درد هجر تو بر یکدگر مراشاید غلط به نامه کند نامه بر مرا
۲
از هیچ کس مرا گله ای نیست چون گهرکز آب خود شده است گره سخت تر مرا
۳
چون نور آفتاب، پر و بال من شودهر چند روزگار کند بی سپر مرا
۴
باشد ز چشم مور، مرا باغ دلگشاآید جهان ز بس به نظر مختصر مرا
صفحهٔ ۱ از ۴