خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رویت ز هاله حلقه کند نام ماه رادلسرد از آفتاب کند صبحگاه را
۲
هر جلوه ای ز قد قیامت خرام تواز دل نفس گسسته برون آرد آه را
۳
در دیده نظارگیان میل سرمه کردرخسار آتشین تو مد نگاه را
۴
از خط رسد به نشو و نما سبزه امیدباران بود زیادتر، ابر سیاه را
صفحهٔ ۱ از ۴