خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۷۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را
۲
نقصی به سرکشان ز تواضع نمی رسدحسن از شکستگی شود افزون کلاه را
۳
ز افتادگی به مسند عزت رسیده استیوسف کند چگونه فراموش، چاه را؟
۴
از عشق پاک، دایره حسن شد تمامآغوش هاله ساخت کمربسته چاه را
صفحهٔ ۱ از ۲